tag:blogger.com,1999:blog-32757112011-04-21T14:12:20.581-07:00Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-778555162002-06-17T11:58:00.000-07:002002-06-17T11:58:14.790-07:00مينياتور <br /> <br />اين جا چه كار مي كنم. اصلأ چه ات�اقي ا�تاد كه اين جا گير ا�تادم؟ بلندي بيش از حد ديوارها حالتي بين ترس و بهت در من به وجود آورده است. بايد راهي براي بيرون ر�تن پيدا كنم. ولي قبلأ كجا بودم؟ همه چيز از يادم ر�ته است. �قط مي دانم كه زماني جايي ديگر بودم. زماني و جايي ديگر! دانسته اي كه باعث بي تابي ام مي شود. دور و برم را نگاه مي كنم، در محوطه اي دايره اي شكل قرار دارم. زميني كه رويش ايستاده ام مثل� خاكستر است و عجيب اينكه با تمام پوكي اش رد� پايم رويش نمي ماند. انگار پيش از من هم آدم هايي اين جا بوده اند. نگاهم بي اراده از خاك� پوك به ديوارها كشيده مي شود. <br /> «ديوارهاي سر به �لك كشيده!» آيا به قصه ي� امير ارسلان و دوران كودكي ام باز گشته ام؟ <br />ديوارها به م�هوم واقعي سر به �لك كشيده اند. آسمان را نمي توانم ببينم، شايد هم بالاي اين ديوارها �لكي وجود نداشته باشد. نمي دانم شب است يا روز، حالتي بين� شب و روز. <br />گويي اولين روز� مرموز� پيدايش� جهان است. زمين، هوا، خاك و حتا رنگ ها در حالت بلاتكلي�ي اند. در انتظار تلنگري شايد تا شكل بگيرند و تعري� شوند. بي آنكه رد� پايي روي خاك بگذارم به ديوار نزديكتر مي شوم. حالا مي توانم لمسش كنم، سرد است و رنگ� غريبي دارد، چيزي بين خاكستري و قهوه اي در هم ماسيده. <br />شروع مي كنم به قدم زدن. دنبال راه خروجي ام. بايد هرطور شده از اين دنياي بلاتكلي�ي بيرون بيايم. پشت اين ديوارها چه چيزي در انتظارم است؟ <br />سعي مي كنم ترانه اي بخوانم، چيزي زمزمه كنم تا سكوت لعنتي را برهم زنم ولي صدايم در نمي آيد. صدايم قبل از آنكه به گوشم برسد جذب� ديوارها مي شود. نمي دانم چند ساعت يا چند سال است كه دور خودم مي چرخم. نه احساس گرسنگي مي كنم و نه خسته مي شوم. �رياد مي زنم لعنت بر هرچه ديوار است. �ضا پر از كلمه ي� ديوار مي شود كه بر سر و رويم مي بارد. <br />در چند قدمي ام انگار ديوار ترك بر داشته است نزديك مي شوم. نه، نه ترك نيست، باريكه راهيست به اندازه ي� عبور يك ن�ر. وارد� راهرو باريكي با ديوارهاي بلند مي شوم. �ضاي� راهرو اندكي تاريكتر از محيط� قبلي است. راه مي ا�تم به منطقه ي� نسبتأ بازي مي رسم كه سراشيبي ملايمي دارد و در وسطش تخته سنگ� بزرگي به چشم مي خورد. رنگ ها ديگر از بلاتكلي�ي درآمده اند و قابل تشخيصند. <br />در انتهاي راهرو دري ديده مي شود. بي اختيار به طر� در كشيده مي شوم. در به رنگ� قهوه ايست با دستگيره اي پوسيده. دستگيره را �شار مي دهم برخلا� انتظارم در به راحتي باز مي شود. وارد راهرو ديگري مي شوم كه مثل راهرو قبلي است. انتهايش را نمي توانم ببينم. ديوارها به موازات� هم كشيده شده اند. ديگر هيچ ترسي ندارم، راهيست در مقابلم راهي كه حدس مي زنم به جايي مي رسد. به ساعتم نگاه مي كنم. جاي� اعداد را علايم عجيبي گر�ته اند و عقربه ها در جهت مخال� مي چرخند. ساعتم را باز مي كنم و دم� در كه خود به خود بسته مي شود مي گذارم. سكوت� سنگيني �ضاي� راهرو را پر كرده است. از ميان� ذرات به هم �شرده ي� سكوت عبور مي كنم. در دو طر� راهرو بر خلا� راهرو� قبلي درهايي با رنگ هاي مختل� ديده مي شوند. من كه در جستجوي� روزنه اي بودم، در خود هيچ تمايلي نمي بينم كه درها را باز كنم و بي ت�اوت از كنارشان رد مي شوم. بعد از طي� مسا�تي بر مي گردم و پشت� سرم را نگاه مي كنم. رد� پايم بر خلا� مسيري است كه راه مي روم. انگار كسي از من جدا مي شود و در مسيري مخال� به راهش ادامه مي دهد. <br />روبرويم همچنان راهرو باريك تا بينهايت كشيده شده است ولي احساس مي كنم تا مقصد چندان �اصله اي ندارم. <br />به مقابل دري مي رسم كه از سوراخ� كليدش همراه� نور آهنگي آشنا به راهرو نشت مي كند. مقابل در مي ايستم، به آهنگ گوش ميدهم. جايي شنيده ام ولي نه به اين زيبايي. در خود بخود باز مي شود و من از محيط� كسالت بار به �ضاي� باز و پر نوري وارد مي شوم. چشم هايم را مي مالم كه در بسته مي شود. تا چشم هايم را باز مي كنم روبرويم زن ها و مرد هايي را مي بينم كه روي چمن ها زير� درخت� بيدي نشسته اند و در مقابلشان جويباري روان است. پرنده هايي رنگين بال روي� درخت نشسته اند. پشت� سرشان كوهي است كه بيشتر به توده ي� اس�نجي� خاكستري رنگي مي ماند با شيارهاي� قهوه اي. كنار جويبار درختان سرو و بيد� مجنون ردي� شده اند. تمام� سطح� زمين پوشيده از چمن� خوشرنگ� سبز و گل هاي ريز و رنگارنگ است. همه چيز آن چنان آراسته و مرتب است كه من خود را اضا�ي و غريب احساس مي كنم. <br />زمزمه ي� جويبار، آواز پرنده ها و آهنگي كه به استادي نواخته مي شود، حتا صداي ريزش شراب از صراحي به جام تكرار يك بيت است از دهان زني كه مي خواند. <br />جلوتر مي روم، حالا روبرويشان ايستاده ام ولي آن ها با آن لباس هاي پر نقش و نگارشان بي اعتنا به من در همان بيت تكرار مي شوند. زمزمه ي� جويبار وسوسه ام مي كند. از روي� جوي� آب مي پرم، تمام� هيكلم به جسمي سرد برميخورد. تمامي� آن �ضا به ديواري سرد ختم مي شود. دست هايم را روي� ديوار صا� و سرد مي كشم، روي� دست هايم غبار مي نشيند. <br />آن سوي ديوار شيشه اي روي� مبل� سياه دختري نشسته است. <br />تابستان 92 هانو�ر <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-77855516?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-778552642002-06-17T11:50:00.000-07:002002-06-17T11:50:59.020-07:00تابستان 92 هانو�ر<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-77855264?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-774745362002-06-07T13:17:00.000-07:002002-06-07T13:17:30.820-07:00«انگورها ميگنديدند.» <br />نشسته بودم غذاخوري دانشگاه و قهوه مي خوردم. حالم زياد خوب نبود. چند روز پيش برايم نامه آمده بود كه ديگر نمي توانم از كمك تحصيلي دانشگاه است�اده كنم. نتوانسته بودم امتحان ميان دوره اي را قبول بشوم. راستش اصلأ درست و حسابي سر كلاس ها حاضر نمي شدم. اول ترم اسمم را مي نوشتم و همين. مانده بودم كه چكار كنم. پشت دستگاه قهوه محسن را ديدم برايم دست تكان داد و به �نجاني كه دستش بود اشاره كرد. با انگشتم �نجان روي ميز را نشانش دادم. يعني كه قهوه دارم. با محسن توي همين دانشگاه آشنا شدم. او درسش را تمام كرده بود و روي رساله ي دكترايش كار مي كرد. آمد پشت ميزي كه نشسته بودم روبرويم نشست. كمي از اين طر� و آن طر� حر� زديم. گ�ت: انگار حالت گر�ته است؟ من هم جريان نامه را برايش گ�تم. گ�ت: مي خواهي چيكار كني؟ گ�تم: راستش هنوز نمي دونم. گ�ت: راستي من مي تونم واست حدود شصت ساعت كار جور كنم كه از توش هزار مارك در بياد. گ�تم: خيلي خوبه. بعد از خوردن قهوه ر�تيم دانشگاه. كارت دانشجويي و حساب بانكي ام را دادم و قرارداد كار را امضا كردم. كارم در آوردن اسامي و آدرس ايراني ها از د�ترتل�ن هاي شهرهاي استان نيدرساكسن بود. پروژه اي كه محسن رويش كار مي كرد. با د�ترتل�ن ها كه حدود شش كيلو مي شدند راهي خانه شدم. دو ماه وقت داشتم. محسن گ�ته بود كه تا شيشصد تا كا�يه، بيشتر نمي خواهد. كار ساده اي بود. همان شب اول يكي از شهرهاي بزرگ نيدرساكسن را باز كردم وحدود صد اسم و آدرس نوشتم. مي توانستم از همان شهر بيشتر از دويست تا هم در بياورم ولي محسن گ�ته بود كه بايد توازني بين همه ي شهرها بوجود بيايد. شب هايي كه خوابم نمي برد مي ر�تم سراغ د�تر تل�ن ها. شهرهاي بزرگ و دانشجويي خوب بود ولي شهرهاي كوچك واقعأ مكا�ات داشت، بايد تمام د�تر تل�ن را مي گشتم تا چند اسم� ايراني از تويش در بياورم. زمان تحويل� كار نزديك مي شد ولي هنوز حدود چهل،پنجاه تا اسم مانده بود. آن شب د�ترچه تل�ن شهر الدن بورگ را بازكردم. ذره بين را برداشتم و از حر� �ال�“ شروع كردم، تازه به حر� �اس“ رسيده بودم كه يك اسم ايراني ديدم. زود روي كاغذ يادداشت كردم. <br />Samandari Parviz Waldstrasse 57 <br />اوايل وقتي بين صدها هزار اسم آلماني به يك اسم� ايراني برميخوردم، خوشحال مي شدم. بعدها ديگر عادت كرده بودم. <br />خسته بودم، چشمانم را با ك�� دست ماليدم. ر�تم آشپزخانه و از يخچال آبجو برداشتم و آمدم دوباره پشت ميز نشستم. ساعت روي� ميز سه و نيم� نص�� شب را نشان مي داد. اسامي توي� كله ام رژه مي ر�تند. تشتك� آبجو را با ته� �ندك باز كردم و جرعه اي نوشيدم. حوصله ام سر ر�ته بود. ذره بين را از روي د�ترچه تل�ن بر مي داشتم تا آن را ببندم كه چشمم به اسم و آدرس� زير ذرهبين ا�تاد كه درشت شده بود. سمندري پرويز. ذره بين را بالا تر گر�تم كلمات چاق تر و درشت تر شدند. سمندري پرويز. <br />پرويز؟! <br />روزي كه پرويز اژدر و من تيمور شدم هيچوقت يادم نمي رود. <br />يكي از آخرين روزهاي پاييز بود. دانه هاي بر� آنقدر ريز بودند كه روي هوا معلق مانده بودند. انگار نيروي جاذبه ي زمين را �راموش كرده و ميان زمين و آسمان بلاتكلي� پرسه مي زدند. جاده خلوت بود نه ماشيني مي ر�ت و نه ماشيني از روبرو مي آمد. موتور سيكلت قراضه ي� پرويز كه من پشتش نشسته و او را دودستي چسبيده بودم، زوزه مي كشيد و سكوت و آرامش� دانه هاي� بيخيال� بر� را بر هم مي زد. بعد از نيم ساعت به تبريز رسيديم. درست سر� پيچ� اولين خيابان موتورسيكلت سر خورد و زانوي راست� من زخمي شد. خوشبختانه آدرسي كه دنبالش مي گشتيم همان نزديكي ها بود. موتورسيكلت را همانجا ق�ل كرديم و راه ا�تاديم. مي لنگيدم ولي آنقدر خوشحال بودم كه دردي احساس نمي كردم. <br />طبق� قرار� قبلي زنگ� در را به صدا درآورديم. دوبار پشت� سر� هم و مقطع و يك بار كمي كشدار. در باز شد. صمد را هر دو مي شناختيم ولي آن دو تاي ديگر را تا آن روز نديده بوديم. دختر اسمش �ريده بود و پسر بابك. چند ساعتي نشستيم و در باره ي� انقلاب و مردم و... حر� زديم. در آخر� جلسه قرار شد كه هر كدام از ما اسمي براي� خود انتخاب كند. پرويز بلا�اصله اسم� اژدر را انتخاب كرد، انگار از اول آماده بود. من مردد بودم، دنبال قهرمان ترين آدم ها مي گشتم تا اسمش را انتخاب كنم ولي نمي توانستم. در آن لحظه تمام قهرمان ها در ذهن� من گم شده بودند. <br />صمد گ�ت: چقدر ل�تش مي دي. خب يه اسمي رو انتخاب كن. <br />گ�تم: نمي تونم. <br />بابك رو كرد به صمد و گ�ت: با اين پاش تيمور بهش مي ياد. <br />�ريده گ�ت: ر�يق تيمور� لنگ به جمع� ما خوش آمدي. <br />همه خنديدند و من ناخواسته تيمور شدم. <br />از آن روزي كه اسم هايمان عوض شده بود، احساس مي كردم خودمان هم عوض شده ايم، دنيا هم شكل مرموزي به خود گر�ته بود. انگار تغيير جهان از شهر كوچك ما شروع مي شد و سررشته ي� آن در دست هاي من و اژدر بود. حتا خواب هايم هم عوض شده بودند. ديگر منيژه دختر همسايه مان را توي خواب نمي ديدم. ديگر زن من نمي شد و ما سر� اسم� بچه با هم دعوا نمي كرديم. همه ي� خواب هايم را درگيري هاي خياباني و تظاهرات پر كرده بود. آدم هاي خواب هايم آدم هاي خوشبخت� داستان هايي بودند كه آن روزها مي خواندم. هر شب در خواب� من انقلاب مي كردند و صبح� زود قبل از اين كه من بيدار شوم، پيروزيشان را جشن مي گر�تند. <br />ماه هاي اول انقلاب بود. جاي خالي روي ديوارهاي شهر پيدا نمي شد. قهوه خانه ها پر بود از دود و بحث سياسي. سيماي� شهر و حتا آدم ها بگونه اي باور نكردني عوض شده بود. انقلاب و ضد انقلاب را هنوز كسي از هم جدا نكرده بود. زير يك سق� غذا مي خوردند، مي خوابيدند و با هم بحث مي كردند. پدر موا�ق، دختر مخال�، پسر هنوز در كار تحقيق رويداي هاي انقلاب �رانسه بود و مادر در اين ميان اگر حوصله اي داشت به كار ميانجيگري مي پرداخت وگرنه با خواندن آيت الكرسي �راغت خاطر خود را �راهم مي آورد. <br />روزها سريع مي آمدند و مي گذشتند و تخيلات شيرين� ما را غا�لگير مي كردند. چند ماه پس از انقلاب هردو مجبور شديم شهر كوچكمان را ترك كنيم. در تهران براي مدت كوتاهي در خانه اي با هم زندگي كرديم. آن جا بود كه اژدر با گيتي آشنا شد. دو ه�ته بعد من در كارگاهي مشغول شدم و شب ها هم آن جا مي خوابيدم. اژدر و گيتي هم پس از مدتي خانه ي كوچكي در جنوب تهران كرايه كردند. گيتي در يك شركت داروسازي كار مي كرد و اژدر در كارخانه ي� سيمان كاري گير آورد. هنوز همديگر را مي ديديم و روزهاي جمعه با هم به كوه مير�تيم. يك روز� جمعه كه از كوه پايين مي آمديم، من و گيتي و اژدر از بچه ها جدا شديم. هر دو شنگول و سر�حال بودند. به دكه ي� جگركي كه نزديك شديم. بوي كباب و گوشت سوخته بدجوري هوا را پركرده بود. گيتي گ�ت: بچه ها هوس جغول بغول كردم. روي نيمكت جلو� دكه نشستيم و س�ارش داديم. دكه كنار دره اي قرار داشت و روبرويش صخره اي ديوار مانند بود. باد كه مي وزيد به لبه ي� شيرواني� پوسيده ي� دكه مي خورد و زوزه مي كشيد. هوا خنك شده بود، اژدر كتش را در آورد و روي دوش� گيتي كه مانتو وروسري� خاكستري داشت انداخت. جگركي سيني كباب ها را با بشقاب� كوچك� پياز روي ميز گذاشت. بعد از خوردن كباب ها، سيگاري روشن كرديم و چاي خورديم و دوباره راه ا�تاديم. آ�تاب داشت غروب مي كرد و وزش باد تندتر شده بود. انگار چيزي به �كر� گيتي رسيده باشد، دست هايش را به هم ماليد و گ�ت: پيدايش كردم. طو�ان! اژدر دست هايش را جلو دهانش شيپور كرد و صداي باد را درآورد. بعد هر دو خنديدند و مرا نگاه كردند. گ�تم:منظور؟ اژدر گ�ت:اسم� بچه را مي ذاريم طو�ان. گ�تم: كدوم بچه؟ <br />گيتي كه صورتش كمي سرخ شده بود گ�ت: بچه ي� خودمونو. تا دم اتوبوس ها برسيم، �هميدم كه گيتي سه ماهه حامله است و آن ها قرار گذاشته اند به يكي از شهرهاي شمال بروند و ازدواج كنند. <br />روزهاي دربدري شروع شده بود. جرياني كه من و اژدر با آن كار مي كرديم لو ر�ته و از هم پاشيده بود. كارم را از دست داده بودم و آواره ي� شهرهاي مختل� شده بودم. از اژدر و گيتي و بچه هاي ديگر خبر نداشتم. آن شب توي قهوه خانه اي سر� راه شيراز، بندرعباس نشسته بودم. ساعت هشت شب بود و تلويزيون روشن. گوينده ي� تلويزيون اعلام كرد كه بعد از اخبار مصاحبه اي با سران و �ريب خوردگان گروهك هاي ملحد و ضدانقلاب پخش خواهند كرد. بي صبرانه در انتظار پايان اخبار و شروع مصاحبه بودم. اخبار پانزده دقيقه طول كشيد و بعد از پايان اخبار قيا�ه ي� آخوندي تمامي� ص�حه ي� تلويزيون را پوشاند. پس از چند دقيقه آيه خواندن، دوربين روي چند ردي� نيمكت كه رويشان تعدادي مرد و زن نشسته بودند، چرخيد. از ردي� اول شروع كردند به معر�ي� خود و اظهار ندامت. همه يك جمله را تكرار مي كردند و �قط آهنگ� جمله عوض مي شد. خواستم بلند شوم، از تكرار جمله خسته شده بودم كه صداي آشنايي مرا سر� جايم ميخكوب كرد. اين بار همان جمله را صداي گيتي تكرار مي كرد. پس گيتي هم لو ر�ته بود ولي اژدر و ...؟ <br />بعد از چند ماه آوارگي ام از شهرهاي ايران به كشورهاي ديگر كشيده شد. در خارج از كشور بود كه �هميدم گيتي را بعد از به دنيا آوردن طو�ان اعدام كرده اند. ولي ديگر از اژدر خبر نداشتم. �كر مي كردم او هم مثل خيلي هاي ديگر يا در زندان است يا هم اعدام شده. حالا هم شماره تل�نش را داشتم و هم آدرسش را. نمي خواستم تل�ن بزنم. با خودم گ�تم: �ردا ميرم تو همون شهر و غا�لگيرش مي كنم. <br />اسمش روي� در� خانه ي� شماره57 بين اسامي� آلماني غريبي مي كرد. شاسي زنگ را �شار دادم. در� ورودي� آپارتمان باز شد. از ترتيب اسامي� روي� در حدس زدم كه طبقه ي� سوم زندگي مي كند. توي راهرو طبقه ي سوم دختري سرش را از لاي در� نيمه بازي بيرون آورده بود و نگاهم مي كرد. گ�تم: ببخشيد من دنبال كسي به اسم پرويز سمندري هستم. گ�ت: آها پرويز. تا چند ماه پيش اين جا بود ولي... جمله اش را قطع كرد و از جلو در كنار كشيد و گ�ت: ب�رماييد تو. وارد راه رو باريكي شدم كه دو طر�ش سه، چهار در باز مي شد. يكي از درها را باز كرد و گ�ت: ب�رماييد. آشپزخانه ي� مشتركشان بود. روي صندلي نشستم. گ�ت: قهوه ميل داريد؟ گ�تم: بعله خيلي ممنون. پرسيدم: گ�تيد پرويز چند ماه پيش اين جا بود. ميدونيد الآن كجاست؟ گ�ت: هنوز هم اين جاست يعني يكي از اتاق ها مال اونه ولي الآن چند ماهي مي شود كه تو بيمارستان رواني بستري است. و بلا�اصله پرسيد: ببخشيد شما �اميلش هستيد؟ گ�تم:نه، من دوستش هستم. ولي راستش نمي دانم كه اين همان پرويزيه كه من دنبالشم. آخه چند ساله كه ازش خبر نداشتم. جريان پيدا كردن اسمش را از د�تر تل�ن برايش توضيح دادم. گ�ت: من دو ساله كه اين جا زندگي مي كنم و پرويز هم در اين دو سال شناختم ولي �كر نمي كردم خانواده اي يا دوستي داشته باشد. تو اين جا با هيچكس كاري نداره هميشه تو خودشه. انگار از كره ي� ديگري آمده. ما اسمش را مرد� مريخي گذاشته ايم. گ�تم: مي توانم اتاقش را ببينم شايد نشانه اي از پرويزي كه دنبالش مي گردم پيدا كنم؟ گ�ت: آره. يكي از درهاي توي راهرو را باز كرد و گ�ت: اين اتاق� پرويزه. ديوار روبروي� در پر بود از عكس� پسر بچه هايي كه از توي مجلات درآورده بود و وسط آن ها عكس بزرگ� كوهي ديده مي شد. كوه را مي شناختم در چند كيلومتري� شهرمان قرار داشت و من و پرويز بيشتر از صد بار به قله اش صعود كرده بوديم. ديگر توي اتاق نر�تم، از همان دم� در برگشتم. دختر گ�ت: حالا چي؟ گ�تم: همان پرويزيه كه من دنبالش مي گردم. گ�ت: ولي شما كه تو نر�تيد؟ به عكس� كوه اشاره كردم و گ�تم: اونو مي بينين؟ گ�ت: آره. چشم هايش از تعجب باز مانده بود. انگار يك مريخي� تازه اي را كش� كرده بود. <br />آدرس بيمارستان را از دختر گر�تم. بيمارستان توي� خود هانو�ر بود. برگشتم. خسته بودم و ديروقت هم بود. بيمارستان و ملاقات با پرويز را به روز� بعدش موكول كردم. �ردايش ساعت 9 از خانه زدم بيرون. سر� خيابان از ميوه �روش� يوناني دو كيلو انگور خريدم. پرويز انگور را خيلي دوست داشت. سوار� مترو شدم و يكراست ر�تم بيمارستان. مشخصات� پرويز را به اطلاعات بيمارستان دادم. زني با كامپيوتر ور ر�ت و گ�ت: طبقه ي� دوم. طبقه ي� دوم جلو در� ورودي نوشته شده بود لط�أ زنگ بزنيد. زدم. در باز شد. روبرويم توي اتاقك شيشه اي چند ن�ر نشسته بودند. نزديك شدم و از مردي كه پشت ميز نشسته بود پرسيدم كه مي توانم پرويز سمندري را ملاقات كنم؟ گ�ت: شما؟ گ�تم: دوستش هستم و كارت شناسايي ام را نشانش دادم. از اتاقك شيشه اي بيرون آمد و مرا به اتاقي كه در انتهاي راهرو قرار داشت برد. گ�ت: لط�أ چند لحظه اين جا منتظر باشيد. <br />سيگاري روشن كردم و منتظر پرويز به در� اتاق خيره شدم. نمي دانستم بعد از اين همه وقت كه همديگر را نديده ايم برخوردمان چه شكلي خواهد بود. خودم را آماده مي كردم تا از در وارد شد بغلش كنم. در باز شد. پرويز همراه� مردي كه دكتر كشيك بود وارد شد. با گ�تن روز بخير به آلماني با حالت� بي ت�اوتي روي صندلي كنار در نشست، انگار مرا نمي شناخت. از روي صندلي بلند شدم ولي جرأت جلو ر�تن و بغل كردن� او را نداشتم. دكتر ر�ت. حالا ما توي اتاق تنها بوديم. گ�تم: چطوري؟ گ�ت: خوبم. سيگاري تعار� كردم. گ�ت: سيگاري نيستم. كيسه ي� پلاستيكي انگورها كنار پايم بود برداشتم و روي ميز گذاشتم. گ�تم: برايت انگور خريدم. گ�ت: خيلي ممنون انگور دوست ندارم. شروع كردم از گذشته حر� زدن از اژدر بودن او و تيمور بودن من، از انقلاب، از شهر� كوچكمان ولي نه او هيچ واكنشي نشان نمي داد. همان طور ساكت نشسته بود و چشم هاي يخي اش را به من دوخته بود. پرسيدم: پرويز منو كه يادت مياد. خنده ي� تلخي كرد و گ�ت: آره. بعد به آلماني گ�ت: منو ببخش بايد برم، حالا وقت� قرصامه. بلند شد بي آنكه دست بدهد، خداحا�ظي كرد و ر�ت. <br />چند لحظه هاج و واج همان جا نشستم و به پاكت� انگورها خيره شدم. بعد از اتاق بيرون آمدم و به سرعت از پله ها پايين ر�تم. <br /> <br /> سال 93 هانو�ر <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-77474536?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-768384942002-05-22T06:08:00.000-07:002002-05-22T06:08:44.970-07:00شهر� من <br /> <br />اين د�عه ديگر تصميمم را گر�ته ام. بايد سر از رازش در بياورم، چاه را مي گويم، �گاچاگوش�“ دوران كودكي ام يا همان شهر� زيرزميني يا هر زهر�مار ديگري كه بيست سال� تمام درون ذهنم جاي گر�ته و به واقعيتي انكار نا پذير تبديل شده است. <br />شايد براي هزارمين بار است كه به زيرزمين مي آيم ولي ميدانم كه اين بار، آخرين بار هم خواهد بود و ديگر تكرار نخواهد شد. <br />بله ، تصميمم را گر�ته ام. اگر پدرم هم زنده شود و مثل آن وقت ها با آن كله ي� طاسش مرا در زير زمين� خانه مان غا�لگير كند و با نگاه گزنده و مخصوصش مسخره ام كند، نخواهد توانست مرا از تصميمي كه گر�ته ام منصر� كند. از همه چيز شهرمان بدم مي آيد. بارها از خودم پرسيده ام كه اين شهر لعنتي چه چيزي دارد كه مرا وابسته ي خودش كرده است. تنها دلخوشي ام سروناز بود كه او هم ديگر نيست. كوه هم تازگي ها شروع كرده وقتي نگاهش مي كنم، انگار با طعنه مي گويد: هنوز كه اين جايي! بيشتر از همه چيز� شهر از كارخانه ي سيمانش كه در آن كار مي كنم بدم مي آيد. هر روز مي بينم كه كوه خاكستري را ريز ريز مي كند و در كيسه هاي پنجاه كيلويي توسط تريلي هاي لعنتي به شهر هاي دور و نزديك مي �رستد. دلم به حال كوه مي سوزد و از ساختمان هاي بتوني بدم مي آيد. <br />چه شب هايي كه از صداي ناله ي كوه از خواب پريدهام و از پنجره ي اتاقم كه در طبقه ي دوم يك ساختمان كهنه و قديمي است به كوه نگاه كرده ام و آن شبح پر غرور را تا دميدن آ�تاب تنها نگذاشته ام. ولي تا به حال با هيچ كسي به غير از سروناز از ناله هاي كوه حر�ي نزده بودم، مي دانستم كه كسي حر� هايم را جدي نخواهد گر�ت. بارها خواستم كه استع�ا بدهم و از كارخانه بيرون بيايم، تا شريك جرم� از بين ر�تن كوه نباشم ولي چه كاري در اين خراب شده مي توانستم گير بياورم؟ در اين شهر بيش از چند اداره و يك سربازخانه و همين كارخانه ي سيمان چيز� ديگري وجود ندارد. تازه آن وقت ها خود كوه هم نمي خواست كه تنهايش بگذارم. طعنه هايش بعد از آن حادثه بود كه شروع شد. بعد از آن روز باراني كه سروناز هنگام بازگشت از مدرسه به خانه زير چرخ هاي تريلي جان سپرد. <br />حالا كه توي زيرزمين ايستاده ام و تصميم نهايي ام را گر�ته ام و با ا�سانه ي� چاه تنها يك دريچه �اصله دارم، احساس آرامش مي كنم. هيچ وقت شهر را ن�رين نكرده ام و حالا هم كه براي هميشه از آن دور مي شوم، ن�رينش نمي كنم مي دانم روزي كه كوه را ذره ذره از بين بردند شهر خود به برهوتي ن�رين شده تبديل خواهد شد. <br />ا�سانه ي چاه در حقيقت پل� رابط ما بود، چاه بود كه ما را به هم پيوند داد، من و سروناز را. از شهر ديگري آمده بود و در شهر كوچك ما معلم شده بود و در همسايگي ما اتاقي كرايه كرده بود. چند بار توي� كوچه ديده بودمش ولي موردي پيش نيامده بود كه با هم بيشتر آشنا شويم. <br />آن روز مادرم گ�ت كه شب مهمان داريم، عصر كه بر مي گردم مقداري ميوه بخرم. نپرسيدم كه مهمان كيست. عصر خسته و كو�ته با دو پاكت ميوه وارد خانه شدم. مادر بساط چاي را پهن كرده بود. گ�تم: پس مهمانت كو؟ گ�ت: تا چند لحظه ي� ديگر پيدايش مي شود و با خنده اضا�ه كرد كه مهمان� توست. منظورش را �هميدم، مدتي بود كه ر�ته بود تو نخم مي خواست به قول خودش قبل از آنكه بميرد برايم عروسي راه بيندازد. خنده ام گر�ته بود، گ�تم: عروس كيه مادر؟ گ�ت: حالا مي بينيش. داشتيم حر� مي زديم كه زنگ� در به صدا در آمد. <br />با مادرم وارد اتاق شد. سلام كرد و دست داد گ�ت: من سرونازم. دست دادم و خودم را معر�ي كردم. آن شب تا ديروقت با هم حر� زديم، انگار سال ها بود كه همديگر را مي شناختيم. بعد از آن شب بيشتر همديگر را مي ديديم. بعضي شب ها ورقه هاي� املاي� بچه هاي كلاسش را هم با خودش مي آورد و با هم تصحيح مي كرديم. ديگر خيلي خودماني شده بوديم. به حضورش عادت كرده بودم. اگر يك شب نمي آمد بهانه مي آوردم به مادرم مي گ�تم كه شايد مريض شده باشد و اينكه تنهاست و در اين شهر كسي را ندارد و مادر را مي �رستادم دنبالش. و مادرم با لبخندي روانه ي خانه ي او مي شد. <br />يكي از شب هاي بلند و سرد زمستان بود، بر� از عصر شروع به باريدن كرده بود. مادرم خواب را بهانه كرد و به اتاق� ديگر ر�ت. همان شب بود كه سروناز اصرار كرد كه ا�سانه ي� شهر� زيرزميني يا چاه را برايش تعري� كنم، مي گ�ت كه چيزهايي شنيده است. <br />شرع كردم به تعري�. گ�تم: زير� شهر� ما شهر ديگري قرار دارد و من به آن باور دارم. ما به آن �گاچاگوش“ مي گوييم. اگر بتوان به �ارسي برش گرداند و چيزهايي در ذهن به آن اضا�ه و كم كرد چيزي شبيه� پرنده ي� �راري يا نزديك به آن از آب در مي آيد. گ�ت: اسمش هم غريب به نظر مي رسد. من ادامه دادم: مي گويند شهر زير زميني پر است از زنان و مرداني كه دربي زماني منجمد شده اند و هر كسي در آخرين تلاش روزمره اش تبديل به مجسمه اي توخالي شده است و به مجرد تماس انگشت هاي آدم هاي� بالايي از بين مي رود، پودر مي شود. حتا از وجود پرنده هاي رنگ و وارنگ و از اسب ها با لگام هاي نقره اي و از خم هاي پر از طلا حر� مي زنند. هر چه بيشتر تعري� مي كردم چشم هاي� سياه و زيبايش درشتتر مي شدند. گ�تم ولي تعري�� دقيقي از آن وجود ندارد و هركس آن را به وسعت تخيلش تعري� مي كند و تعاري� بعضي وقت ها آن قدر با هم تناقض پيدا مي كنند كه آدم �كر مي كند كه شهر زيرزميني نمي تواند وجود واقعي داشته باشد. ولي اينطور نيست، اكثر خانه هاي قديمي راهي به شهر زيرزميني دارند. ما هم توي زيرزمين خانه مان دريچه اي براي ورود به آن داريم. بارها سعي كردهام به درونش بروم ولي نوعي ترس مانع ورودم شده است. مي داني اگر كسي درونش ر�ت راه� برگشتي وجود ندارد. تازه اگر راهي به بيرون پيدا كند، به محض� ورود به دنياي بالايي به مجسمه اي سنگي تبديل مي شود. پرسيدم: تا حالا قوچ هاي سنگي را كه اطرا� شهر پراكنده اند ديده اي؟ گ�ت: نه، چطور مگه! گ�تم: مي گويند قوچ هاي سنگي با آن گوش هاي بزرگ� حلزوني زماني توي شهر زيرزميني بودند، تشنگي به ان ها �شار آورده توانسته اند راهي به بيرون پيدا كنند، حتا خود را تا دم چشمه رسانده اند ولي قبل از آنكه آبي بنوشند سنگ گشته اند. گ�ت: تو به اين ا�سانه باور مي كني؟ گ�تم: من با آن بزرگ شده ام. پس از چند لحظه سكوت ادامه دادم: مي گويند اگر به شهر زيرزميني باور كني پس از مردن تو را به دنياي� خودش مي برد و آنقدر در هزارتوي تاريكش به دور خويش مي چرخي تا در بي زماني جاودانه شوي. گ�ت: دريچه را نشانم مي دهي؟ <br />زيرزمين چراغ نداشت، شمعي برداشتيم و از پله ها پايين ر�تيم. همين جا كه الآن ايستاده ام درست همين جا بود با هم به دريچه كه به شهر زيرزميني باز ميشود زل زديم، لاي دريچه را باز كردم. بوي غريبي تمامي� زيرزمين را پر كرد. دستش كه در دستم بود داغ و داغتر مي شد. هواي زيرزمين سنگين شده بود و شعله ي� شمع به جان كندن ا�تاده بود و سايه هاي� ما با كش و قوس روي هم مي ا�تاد. گويي ا�سون شده بوديم. همديگر را بغل كرديم و همين جا وسط خرت و پرت هاي زيرزمين در آغوش هم �رو ر�تيم. <br />بعد از خلسه ي� هم آغوشي از روي زمين بلند شدم. دريچه همچنان باز بود و بوي چاه همچنان بلند. دريچه را بستم. شمع جاني تازه گر�ت. دوباره كنار سروناز دراز كشيدم و به چشم هايش خيره شدم و خودم را درونشان مثل� مجسمه اي يا�تم و صداي او توي� گوشم پيچيد كه مرا و ا�سانه را باور كرده است. <br />چند سال يا چند قرن پيش بود؟ نمي دانم، �رقي هم نمي كند، چون لحظه ا ي ديگر او را خواهم ديد. يك روز بعد از د�نش ر�تم سر� قبرش، با چشم هاي خودم ديدم كه قبر خالي� خاليست، انگار نه انگار كه روز قبلش كسي را آنجا به خاك سپرده اند. احساس آرامش كردم و از آن روز بود كه به صرا�ت ا�تادم كه هرچه زودتر به سراغ چاه بيايم. <br />ولي هنوز هم راستش يك جوري ترس دارم، نه اينكه ديگر نخواهم توانست بالا بيايم، نه، مگر از اين شهر چه خيري ديده ام؟ ترسم از اين است كه سروناز ديگر آن سروناز نباشد، كسي چه مي داند؟ <br />پاييز95هانو�ر <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-76838494?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-755468862002-04-18T07:43:00.000-07:002002-04-18T08:23:28.000-07:00� . <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><b>داستان� يك داستان</b> <br /> <br />� <b> تختخواب بزرگي وسط اتاق قرار داشت. كنار پنجره ميز تحرير كوچكي بود. روي ميز وسايل آرايش زن ميان كتاب ها و كاغذها پراكنده بودند و او را به ياد بازار مكاره ي آخر ه�ته مي انداختند. دوتا صندلي هم توي اتاق بود. يكي كنار ميز تحرير و ديگري كنار تختخواب و رويشان پر بود از لنگه جوراب و زير پيراهن و ... <br />از چهارچوبه ي� در �اصله گر�ت. كوله پشتي كوچكش را زير ميز گذاشت. مست بود و خسته. كلاهش را از سرش يرداشت و روي كوله پشتي انداخت. سرش را خاراند و دوباره نگاهي به اتاق انداخت. چند عكس بدون قاب روي ديوار بود. يكي از عكسها دختر بچه اي را نشان ميداد كه با سگي بازي ميكرد. بقيه عكسهاي خود زن بودند، در مكان ها و سن هاي مختل�. روي ديوار چند تابلو هم در قاب هاي بزرگ و كوچك به چشم ميخوردند. طرح نقاشي در همه ي تابلوها يكي بود.�قط رنگ ها بودند كه عوض مي شدند. مرد به بزرگترين تابلو كه بالاي تختخواب قرار داشت نزديك شد. <br />تصوير زني لخت بود، با موهايي بلند و آش�ته، ايستاده در ميان چهارچوب� پنجره اي كه رو به پرتگاهي باز مي شد. در تابلوهاي� ديگر هم همين صحنه از زاويه هاي مختل�ي كشيده شده بود. ولي در هيچكدام از آنها چهره ي زن ديده نمي شد. زن با دو تختخواب چمپاتمه زد و مشغول بازكردن شيشه شد. سيمهاي دو طر� در بطري را كه شل كرد، چوب پنبه با صداي بلندي به سق�� كوتاه اتاق خورد و درست كنار پاي مرد ا�تاد. مرد بي اختيار از جا پريد. رنگ صورتش س�يد شده بود. برگشت و زن را نگاه كرد. زن انگشت اشاره اش را به طر� او گر�ته بود و با شيطنت مي خنديد. مستي از سر مرد پريده بود و گيج و منگ وسط اتاق بلاتكلي� ايستاده بود. نميدانست در آن لحظه چه عكس العملي نشان بدهد. سرش بي اختيار به طر� كوله پشتي و كلاهش چرخيد. <br />زن گ�ت: „نمي خواهي بشيني؟“ <br />بدون آنكه چيزي بگويد نشست. زن مي خنديد و گيلاسها را پ�ر مي كرد. گيلاسي به مرد داد و هر دو گيلاسها را به هم زدند. زن گ�ت: „به سلامتي.“ <br /> “مرد كه ك�رش در آمده بود، گ�ت: „زهرمار.“ <br />‚‚چي گ�تي؟“ <br /> „به زبان خودمان گ�تم به سلامتي.“ <br /> تا گيلاس سوم حر�ي نزدند. زن به چشمهاي مرد نگاه مي كرد و مرد سعي مي كرد كه با نگاه كردن به تابلوهاي روي ديوار نگاهش را از او بدزدد. صداي وحشتناك چوب پنبه هنوز در گوشهايش ميپيچيد. <br /> „اسم من كريستينه است. اسم تو چيه؟“ <br /> „چه اهميتي داره؟ علي، احمد، بيژن.“ <br /> „بالاخره كدومش؟“ <br /> مرد گ�ت: „ چه �رقي ميكنه، هر كدومشو كه تونستي خوب تل�ظ كني.“ <br /> زن در حاليكه اسمها را يكي يكي با لهجه آلماني تكرار مي كرد به قيا�ه ي مرد نگاه كرد. تكرار اسمها هيچ تغييري در قيا�ة مرد بوجود نياورد. <br /> مرد بلند شد و سراغ توالت را گر�ت. <br /> „ته راهرو در روبرو.“ <br /> مرد چراغ توالت را كه روشن كرد، روبرويش باز هم يكي از نقاشي ها را ديد. اين يكي توي قاب پنج ضلعي بود. چند لحظه به نقاشي خبره ماند. انگار چيزي كش� كرده باشد، لبخندي زد. از توالت كه بيرون آمد، توي آينه براي خودش دستي تكان داد. زن چراغ اتاق را خاموش كرده و نيمه برهنه روي تخت دراز كشيده بود. شمعي روي صندلي روشن بود. مرد ك� اتاق نشست. به بطري نيمه خالي نگاه كرد. گيلاسش را پ�ر كرد. <br /> پرسيد: „نقاشيها را خودت كشيدي؟“ <br /> زن جواب داد: „جه �رقي ميكنه؟“ <br /> مرد با تكرار همان جمله شروع به نوشيدن شامپاين كرد. در آن لحظه به زن تابلو �كر ميكرد كه ميتوانست با تلنگري ته پرتگاه بي�تد. <br /> زن غلتي زد و گ�ت: „نمي خواي بياي؟“ <br /> مرد جواب نداد. بعد از چند لحظه نگاهش را از روي بطري به طر� زن كشاند. زن چشمهايش را بسته بود. پستان هاي درشتش از سينه بند بيرون زده و با هر ن�سي كه مي كشيد به آرامي بالا و پايين مي شدند و طره اي از موهاي صا� و بلوندش كه در �ضاي نيمه روشن اتاق تيره مي نمود روي آنها ريخته بود. با خودش گ�ت: „هيچ شباهتي با نسرين ندارد.“ دوباره به بطري خيره شد. نسرين لاغر بود و موهاي وزوزي قهوه اي رنگي داشت. <br /> آن شب توي كا�ه داستاني براي نسرين خوانده بود. داستان دختري كه در سه سالگي همراه خانواده اش به آلمان آمده و بعد از جدايي پدر و مادرش چند سالي در مدرسه ي شبانه روزي درس خوانده و در روز تولد بيست و دو سالگياش ... <br />شكل وقيا�ه ي دختر را درست شيبه نسرين ساخته بود؛حتي تكيه كلام دختر داستان هم مال نسرين بود. پس از پايان داستان در انتظار عكس العملي به چشم هاي نسرين خيره مانده بود. ولي نسرين همانطور ساكت نشسته بود. بعد از چند لحظه بلند شده و س�ارش دو پيك ودكا داده بود. نسرين بعد از خوردن ودكايش بلند شده و با عصبانيت گ�ته بود“ مي دوني چيه؟ دوست ندارم منو توي داستان هات ببري و مسخره ام كني. „ و در حاليكه كي�ش را روي دوشش مي انداخت گ�ته بود كه ديگر نمي خواهد قيا�ه ي او را ببيند. او خنديده و گ�ته بود كه تو مستي. �كر كرده بود كه دو روز ديگر نسرين سراغش را خواهد گر�ت، حالا درست دو ه�ته بود كه نسرين را نديده بود. آن شب خيلي دلش هواي او را كرده بود. با خودش گ�ت كه در اولين �رصت داستان كذايي را پاره خواهم كرد. <br />زن غلت ديگري زد، كم مانده بود كه از تخت پايين بي�تد. <br />دوباره تكرار كرد: „نميخواهي بخوابي؟“ <br />حوصله ي خوابيدن با زن را نداشت. <br />بيشتر از هشت ساعت توي آشپزخانه كار كرده بود، هر وقت هم كه از آشپزخانه بيرون آمده بود تا يك ليوان آبجو بخورد، كنار پيشخوان زن را ديده بود كه نگاهش ميكند و لبخند مي زند. آخر شب هم كه آمده بود تا حساب آشپزخانه را جمع و جور كند و تحويل دانيل كه پشت پيشخوان كار ميكرد بدهد، باز هم زن را ديده بود كه نشسته است و دو چشمي او را مي پايد. بعد از حساب كردن دوباره يك ليوان آبجو خورده بود و به لبخندي تحويل زن داده بود. زن كنار ميزش آمده بود و به او گ�ته بود كه چشمهاي قشنگي دارد. او دوباره لبخند زده بود. زن اضا�ه كرده بود كه دوست دارد آنشب را با هم باشد. و او جواب داده بود كه خسته است و حوصله ندارد. به بهانه ي آنكه هنوز آشپزخانه را تميز نكرده است بلند شده و ر�ته بود. وقتي هم كه دانيل صدايش كرده بود، ديگر كسي توي كا�ه نبود. چراغ ها را خاموش كرده و از كا�ه بيرون ر�ته بود.ند. دانيل به طر� ماشينش ر�ته بود و او به طر� دوچرخه اش كه به ستون پارك ممنوع كنار پياده رو بسته بود. دوچرخه اش را كه باز مي كرد، دوباره زن پيدايش شده بود و باز هم گ�ته بود كه دوست دارد شب را باهم باشند. �كري كرده بود و گ�ته بود باشد. و حالا اينجا بود. <br />زن از تخت پايين آمد. روبروي مرد نشست و به چشمهايش زل زد. <br />گ�ت: „از چشمات خوشم مياد.“ <br />مرد باز هم چيزي نگ�ت. در ته چشمهاي آبي زن دنبال چشم هاي سياه و درشت نسرين مي گشت. <br />زن كمك كرد تا مرد لباسهايش را از تنش در بياورد. با هم به تختخواب ر�تند و خوابيدند. <br />مرد، صبح دير از خواب بلند شد. چشم هايش را كه باز كرد، تابلوي آويخته به ديوار را ديد. يادش آمد كه شب خانه ي خودش نخوابيده است. درحاليكه روي تخت دراز كشيده بود، سيگاري روشن كرد. همه جاي اتاق را خوب تماشا كرد. نميخواست چيزي از قلم بي�تد. سيگارش كه تمام شد از تخت پايين آمد و لباسهايش را پوشيد. ميدانست توالت ته راهرو است. راه ا�تاد. اولين در سمت چپ باز بود. مكثي كرد. زن روي ميز آشپزخانه خم شده بود و انگار چيزي نقاشي ميكرد. ر�ت توالت و توي دستشويي دست و صورتش را شست. با گ�تن صبح بخير وارد آشپزخانه شد. <br />زن گ�ت: „صبح بخير.“ و همانطور كه به نقاشي كردن ادامه ميداد، گ�ت: „ديشب چطور بود؟.“ مرد خود را به ن�همي زد پرسيد: „چي چطور بود؟“ <br />زن جواب داد: „هيچ چي.“ و اضا�ه كرد كه قهوه و صبحانه حاضر است. مرد روي ميز خم شد و به نقاشي اي كه زن مي كشيد نگاه كرد. پنجره و پرتگاه شكل گر�ته بودند ولي هيكل زن هنوز ناقص بود. <br />پرسيد „پس نقاشي ها را خودت مي كشي، ولي چرا...؟“ <br />زن انگار كه جمله ي مرد را نشنيده باشد گ�ت: „اگر صبحانه و قهوه مي خواهي حاضر است.“ <br />مرد گ�ت: „نه، خيلي ممنون. من بايد برم كار دارم.“ <br /> „امروز يكشنبه است.“ <br /> „ميدونم.“ <br />‚‚اسمت چيه؟“ <br />‚‚چه �رقي ميكنه.“ <br />‚‚اسم من؟“ <br />مرد با خنده گ�ت:‚‚كريستينه.“ <br />زن گ�ت: ‚‚پس تا ه�ته ي ديگه شنبهشب تو همون كا�ه، باشه؟“ <br />‚‚شايد.“ <br />‚‚ميدوني كه آسانسور خرابه؟“ <br />يادش آمد كه ديشب تا بالا بياد به هن هن ا�تاده بود. گ�ت: ‚‚آره.“‎ <br />تمام ه�ته مرد به �كر نوشتن داستاني از زن و نقاشي هايش بود. حتي چندين طرح مختل� نوشت. ولي هيچكدام از طرحها راضي اش نميكرد. همه ي آنها را پاره كرد. بي صبرانه منتظر رسيدن آخر ه�ته بود. بنظرش تنها راه نوشتن داستان ديدن دوباره ي زن بود. بايد با او حر� ميزد و سعي ميكرد كه راز نقاشي هايي را كه مي كشيد ب�همد. <br /> آن ه�ته با نوشتن و خيال با�ي تمام شد. شنبه شب به كا�ه ر�ت. پشت ميزي كه روبروي در بود، نشست و آبجو س�ارش داد. يك، دو، سه ساعت گذشت ولي از زن خبري نشد. حساب آبجوهايي را كه خورده بود، از دستش در ر�ته بود. به ساعتش نگاه كرد. ساعت دوازده و نيم شب بود. �كر كرد چرا به زن گ�تم شايد، چزا نگ�تم حتمأ مي آيم؟ در عالم مستي به مرگ داستانش �كر ميكرد. روزنامه اي را كه روي ميز بود، ورق زد. كلمات توي روزنامه محو و بي رنگ مي شدند. آن را بست و گوشه ي� ميز گذاشت؛ چشم هايش را ماليد و آبجو ديگري س�ارش داد. بلند شد و به طر� تل�ن كه روي پيشخوان بود ر�ت. ته جيبش سكه اي يك ماركي پيدا كرد. با همان سكه شماره تل�ن نسرين را گر�ت. نسرين گوشي را برداشت و به آلماني پرسيد:‚‚كيه؟“ <br />مرد به �ارسي گ�ت: ‚‚منم.“ <br />‚‚چي مي خواي اين وقت شب؟“ <br />‚‚مي خواستم بهت بگم كه ديگه هيچ وقت داستان نخواهم نوشت.“ <br />نسزين گ�ت: ‚‚به خدا كه ديوانه اي.“ و گوشي را گذاشت. <br />مرد برگشت دوباره سر ميز نشست و از دختري كه پشت پيشخوان كار ميكرد خودكار و كاغذ گر�ت و شروع كرد به نوشتن داستان: <br />«تختخواب بزرگي وسط اتاق قرار داشت. كنار پنجره ميز تحرير كوچكي بود. روي ميز وسايل آرايش زن ميان كتاب ها و كاغذها پراكنده بودند و او را...</b> <br /> <br />هانو�ر – پاييز 1994 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-75546886?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-97599952002-02-15T08:21:00.000-08:002002-02-15T08:21:56.793-08:00توي� مترو <br /><b> <br />خسته بودم، تا در مترو باز شد با �شار جمعيت به درونش پرتاب شدم. نشستم روي� يكي از صندليها كه خالي بود. كنارم پيرمردي نشسته بود كه عينك تهاستكاني داشت. مترو كه راه ا�تاد پيرمرد چشم هايش را بست. دختري كه روبرويم نشسته بود، كتابي را از كي�ش در آورد وشروع كرد به خواندن آن. كتابي در دستم بود و در آن حالت خستگي كلمهاي در ذهنم جابجا ميشد و ميخواست هرطوري شده بيرون بپرد. چشمهايم را بستم. پس از چند لحظه احساس كردم كه كلمه از وراي لبهاي نيمه بازم بيرون پريدهاست. چشمهايم را كه گشودم، ميدانستم كه بياختيار گ�تهام (سًروًر� من.) <br />پيرمرد چشمهايش را گشود، عينكش را برداشت و نگاهم كرد. نگاه� سرد و تح�يرآميزي داشت. دختر براي يك لحظه سطرهاي كتاب را رها كرد و با نگاهي سرشار از همدردي بمن خيره شد و خنديد. ميدانستم هيچكدام از آنها چيزي را كه من گ�تهبودم ن�هميدهاند، براي همين احساس آرامش كردم. مترو در تونلهاي پيچدر پاريس ميگشت. كتابي را كه در دستم بود باز كردم و بهكلماتي كه پشت سر� هم رژه مي ر�تند،نگاه <br />كردم.صداي چكاچك شمشيره ها از لابلاي كلمات به گوشم مي رسيد. چشمهايم ديگر كلمات را نمي ديدند و من در ذهنم مدام تكرار مي كردم : ’ سرور من، من بي گناهم. ‘ احساس مي كردم در نيشابورم، در <br />زماني دور و قاضي القضات شهر محاكمه ام مي كند. <br />در آخرين ايستگاه چشمهايم را گشودم. پيرمرد بغل دستيم نبود. دختر روبرويي به من زل زده بود.صدايي از <br />بلندگو به گوش مي رسيد: آخرين ايستگاه خط است، لط�ا پياده شويد. دختر روبه رويي خنديد و به �ارسي <br />و با شيطنتي كه در حالت نگاهش بود گ�ت : سرور من پياده نمي شويد ؟ و خودش راه ا�تاد. <br />بي آنكه چيزي بگويم به دنبالش از مترو پياده شدم. خسته و منگ بودم. روي نيمكت ايستگاه نشست.منهم <br />كنارش نشستم.بعد از چند لحظه سكوت ، گ�ت: شما بيگناهيد،من مطمئنم. <br />جا خوردم،گ�تم: شما؟ <br />گ�ت:از اهالي نيشابورم. <br />خنده ام گر�ته بود.�كر كردم خواب مي بينم.چشمهايم را ماليدم. <br />گ�ت:نه ،خواب نمي بينيد. <br />نگاهش كردم.خواب نمي ديدم ولي حالتي كه آن موقع داشتم اسمش بيداري نبود. <br />پرسيد:كدام ايستگاه مي خواستيد پياده شويد؟ <br />با خنده و به شوخي جواب دادم:ايستگاه نيشابور. <br />با حالتي جدي گ�ت: ايستگاه نيشابور سالهاست زير آتش مي سوزد و خاكستر مي شود، همه ي� �راريان دنيا <br />اين را مي دانند. <br />گ�تم : شما هم جزو آنهاييد؟ چيزي نگ�ت.پرسيدم: از كي در پاريس زندگي مي كنيد، من گمان كردم شما �رانسوي هستيد ، آخه قيا�ه تان خيلي شبيه �رانسويهاست. <br />گ�ت: قيا�ه ام. و بعد از مكثي طولاني ادامه داد:قيا�ه ام ،آره درسته ، ياد گر�ته در مسير �رار به شكلهاي مختل� در بياد.مثلا اگر مرا در برلين مي ديديد، به شما قول مي دهم باور نمي كرديد آلماني نباشم و در ا�ريقا حتما به شكل آ�ريقاييها در مي آمدم. <br />سكوت كرد.پرسيدم:ولي از كي در �رانسه زندگي مي كنيد. <br />گ�ت: راستش نمي دانم ، يكساله، هزار ساله، برايم ديگر زياد هم مهم نيست.تنها خاطره ي� �رار در ذهنم مانده است. يادم هست ، كه همه چيز مي سوخت و سواران با دهنهاي� ك� آلود به اسبها �شار مي آوردند و اسبها نا خواسته در كوچه پس كوچه هاي� نيشابور از روي نعشها عبور مي كردند. من �رار مي كردم و پيرامون من گربه ها با شمشيرهاي آخته به دونيم مي شدند. <br />بعد با حالت خودماني از من پرسيد: تو حتما اهل� نيشابوري ، نه؟ <br />گ�تم: كدام نيشابور، در چه زماني؟ <br />با صداي بلند خنديد. خنده اش هنوز هم در گوشم مي پيچد. <br />مترو هنوز به آخرين ايستگاه نرسيده بود و من بايد در آخرين ايستگاه مترو پياده مي شدم. نه دختري روبرويم بود و نه پيرمردي عينكي. واگن مترو خالي بود. خودكاري دستم بود و كتاب حمله ي� مغول به ايران ، باز روي� زانوهايم. احساس مي كردم در تمام مدتي كه سوار مترو بوده ام ، حاشيه هاي س�يد برگهاي كتاب را مي نوشته ام و يا مي خوانده ام</b>. <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-9759995?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-95486622002-02-09T07:42:00.000-08:002002-02-09T07:42:36.776-08:00مسا�رت� پراگ <br /> <br />گ�تم: ميتونم. <br />گ�ت: نه. <br />گ�تم: نشونت ميدم. <br />خنديد. نيمه مست بوديم؟ نه، مست� مست بوديم. <br />گ�ت: ميدوني چيه؟ <br />گ�تم: نه. <br />گ�ت: خوشم مياد. <br />گ�تم: از چي؟ <br />گ�ت: از تونستن و نتونستن. <br />بهچشمهاي� درشت و موهاي� آش�ته و پرپشتش نگاه كردم. هرچقدر هم كه ودكا بخورد مثل ديگران مست نميكند. من از برق نگاهش و آش�تگي� موهايش مي�همم كه چقدر مست است. مست كه ميشود، مردمكهاي� سياهش بهرقص در ميآيند، موهايش آش�تهتر ميشوند و لبهايش گوشتالوتر و شروع ميكند به تند�تند حر� زدن. من ديگر بهحر�هايش گوش نميدهم؛ ميخزم بهنمناكترين گوشهي� چشمش و همه چيز را �راموش ميكنم. <br />: ميخواي يهپيك� ديگه بخوريم؟ <br />اينهم يكي از شگردهايش است. وقتي بهدرون چشمانش راه پيدا ميكنم، نقشهاي ميكشد تا بيرونم كند. ميتواند جملهاي نام�هوم باشد يا خندهاي بيجا يا اشارهاي بهچيزي بيهوده يا همين، گ�تن پيكي ديگر. <br />گ�تم: آره، چرا كه نه. <br />ودكاي ديگري س�ارش داديم و بهسلامتي توانستن و نتوانستن ر�تيم بالا. <br /> با انگشت� كوچكش ور مير�ت. كجش كرد، نه از بند� دوم يكجوري پيچاندش و بعد تكانش داد، انگار استخوان نداشت، مثل لالهي� گوش ميلرزيد. <br />گ�ت: تو هم ميتوني؟ <br />گ�تم: نه. <br />گ�ت: تو كه هميشه از تونستن حر� ميزني. <br />گ�تم: نه اينو. <br />: پس چيرو؟ <br />: نشونت ميدم. <br />بهانگشت� كوچكش كه همراه انگشتهاي ديگرش بهزير موهاي� پرپشت�سرش خزيد، نگاه كردم. توانستن و نتوانستن بازي� من است با او وقتيكه بهاندازه مست ميشويم. انگشت� كوچكم كه بهديوارهي� خنك� پيك� ودكا چسبيدهبود، بياختيار لرزيد. <br />گ�ت: دوستداري تعطيلات تابستان بريم يه جايي؟ <br />: كجا؟ <br />: هرجا كه شد. <br /> <br />ماشين را تا جاييكه ميشد گاز ميدادم، تخته گاز ولي بيشتر از صدوه�تاد تا نمير�ت. اتوبان كش ميآمد، انگار انتهايي ندارد. خسته شدهبودم. <br />سيگاري روشن كرد و داد دستم. <br />: خستهاي؟ <br />: نه. <br />نوار ضبط را عوض كرد. <br />: اين بهتر نيست؟ <br />: آره بهتره. <br />بلاخره بهمرز رسيديم. بايد گذرنامههايمان را براي كنترل نشان ميداديم. منتظر عبور از مرز تو ص�� ماشينها جاي گر�تيم. <br />گ�تم: گذرنامهها؟ <br />: تو كي�م هستند. <br />گذرنامهها را از توي كي�ش درآورد و گذاشت روي داشبورت. مال� من جلد داشت، جلد پلاستيكي زردرنگ و مال� او بدون� جلد بود با دو خط سياه در گوشهي� بالاي� سمت� راستش. <br />گ�تم: ريدم بهاين گذرنامهها. <br />: چرا؟! <br />گ�تم: تا چشمم بهاينها ميا�ته تازه به بيهويتي خودم بهم�هوم واقعي پي ميبرم، ميدوني نه اينوري هستيم نه اونوري، راستي ما كي هستيم؟ <br />: جدي نگير، �قط چند لحظه طول ميكشه. <br />: دست خودم كه نيست، نميتونم. <br />: آقارو! بازهم كه نميتوني. تو كه ميگ�تي ميتوني. <br />: ميتونم. <br />نوبت ما كه شد بيشتر از نيمساعت علا�مان كردند. <br />گ�تم: اگر موي� سرمان بلوند بود شايد... <br />با خنده جملهام را قطع كرد و گ�ت: بيخيال، نبايد بذاريم مسا�رتمون با اينچيزها خراب شه. <br />بعداز ظهر بود كه به پراگ رسيديم. اتاقي در پانسيوني وسط شهر گر�تيم. اتاق كوچكي بود با يك تخت� بزرگ� دون�ره. وسايلمان را آنجا گذاشتيم و بيرون ر�تيم. هوا سرد بود. <br />گ�ت: بريم ساحل رودخانهي� مولداوو، من يه نقاشي از غروبهاش ديدم، خيلي خوشگل ميشه. <br />ر�تيم. <br />با (واسلاو) و (اوا) كنار رودخانه قبل از اينكه سياهي� شب همهجا را بگيرد، آشنا شديم. يكيش اسلاو بود،يكيش چك. (واسلاو) مست كرده بود و ميخواند. سگ� سياهش كه كنار رودخانه نشستهبود لنگانلنگان بهطر� ما آمد و كنار� پاي� (واسلاو) دراز كشبد. بيهوده در آسمان دنبال ماه ميگشتم، شب� مهتاب نبود، ميدانستم و نور ستارهها ضعي�تر از آن بود كه روي� موجهاي� ريز� رودخانه بهرقص درآيد. چراغهاي گازي با �اصلههاي منظم روي پلي كه به قصر قديمي منتهي ميشد، سايهي� مجسمههاي� سنگي را كه بهاشباح� تنبل ميماندند، توي رودخانه غرق ميكردند. كيوسكچوبي�(اوا) زير پلي آهني قرارداشت كه از رويش قطار ميگذشت و با پل قديمي تقريبأ صد متري �اصله داشت. توي كيوسك شمعي روشن بود و از لاي درش نور لرزان زردي بهسنگ�رش كنار رودخانه پاشيدهميشد. <br />سايهاي از آستانهي� در� كيوسك بيرون خزيد و چند لحظه بعد(اوا) با دو ليوان� پلاستيكي ودكا در برابرمان ظاهر شد. او به (اوا) گ�تهبود كه ما تازه ازدواج كردهايم. (اوا) وقتي ليوانها را به ما ميداد با شيطنت ميخنديد. ودكاها را بهسلامتي پراگ بالا ر�تيم. <br />ودكا گرمم كردهبود. بهچشمهايش كه در سياهي� شب ميدرخشيدند، نگاه كردم. درآنلحظه ميخواستم بغلش كنم و ... <br />گ�تم: ميتونم. <br />نميتوني را چنان كش داد كه مستيام دوبرابر شد. <br />گ�تم: چيرو نميتونم؟ <br />گ�ت: همونو كه �كر ميكني ميتوني. <br />عبور قطار از پل بالاي سرمان، همهيمان را لرزاند. ديدم مردي كه رويرودخانه در تاريكي توي قايقش به انتظار ماهي نشستهبود هم لرزيد. (واسلاو) ولي همچنان ميخواند. <br />گ�تم: نميتونم. <br />با خنده گ�ت: ميدونستم. <br />گ�تم: نه، با تو نبودم. <br />با عصبانيت گ�ت: پس با عمهات بودي!؟ <br /> <br />گ�تم: من ديگه نميتونم. <br />گ�ت: چرا؟ حالا نوبت توست. <br />گ�تم: نميتونم، چرا نميخواهي ب�همي، من ميترسم. <br />گ�ت: اصلأ معلومه كه چي ميگي؟ <br />گ�تم: ميگم نميتونم. زودتر تموم كن بيا بيرون، روبروم وايستاده داره ادامو درمياره. <br />گ�ت: تو كه ميگ�تي هميشه تو گوشهي اتاق گيرت ميندازه، اينجا كه گوشهي اتاق نيست. <br />شير� آب را باز كرد، بعد دوباره بستش و گ�ت: يك، دو، سه راديو را روشنكردم، بخون لوس نشو. <br />گ�تم: نميتونم بخونم خاموشم كن، راديو خرابه. <br />ه�تساله بودم و خواهرم نهساله. مستراح ته�حيات بود. شبها ميترسيديم تنهايي مستراح بريم، باهم مير�تيم. يكي مير�ت تو و آن كه بيرون بود راديو ميشد و آواز ميخواند. <br /> <br />گ�ت: مست شدي؟ <br />گ�تم: نه. <br />گ�ت: ميخواي يه ترانهي� �ارسي بخونيم، شايد (واسلاو) صداي نكرشو قطعكرد. <br />گ�تم: رو كمكني؟ <br />گ�ت: آره. <br />شروع كرديم ولي (واسلاو) از رو نر�ت. با آمدن مست� ديگري كه اسمش (ولاديمر) بود، (واسلاو) آوازش را قطع كرد و شروع كردند با صداي بلند به حر� زدن، انگار باهم دعوا داشتند. (اوا) هم خود را قاطي آنها كردهبود و من از لابلاي حر�هايشان �قط كلمهي (كوروه) را مي�هميدم كه ميشد جنده. <br />گ�تم: تا اينها باهم گلاويز نشدهاند، پاشو بريم <br />گ�ت: ميترسي؟ <br /> <br />گ�تم: ميترسم زودتر بيا بيرون. <br />گ�ت: مگه ترست نريخت؟ <br />گ�تم: نه، نه، نه. <br />گ�ت: پس چرا گ�تي درست شكل همونيه كه تو گوشهي اتاق گيرت مياره و اداتو در مياره؟ <br />گ�تم: چرا حاليت نميشه؟ هنوز هم وقتي تو اتاق تنهام يهو پيداش ميشه، ميرم كه بگيرمش گم ميشه و از يه گوشه ديگه سردر مياره. <br />گ�ت: ميخواي مامان يهبار ديگه به نهنه خديجه بگه با موم و آبسرد �التو بگيره؟ <br />گ�تم: نميخوام، نميخوام، نميخوام. زود باش بيا بيرون. <br />گ�ت: قول ميدي راديو �ردا درست بشه؟ <br />گ�تم: آره بهخدا قول ميدم. <br />خواهرم از مستراح بيرون آمد و دوتايي مثل برق دويديم تو اتاق. <br /> <br />صبح دير از خواب بلند شديم. در يكي از كا�ههاي قديمي� شهر صبحانه خورديم. قرار گذاشتهبوديم كه اول بهديدن خانهي كا�كا برويم و بعد قصر قديمي را كه بالاي تپهاي قرار داشت ببينيم و چند روز بعد را به ديدن موزهها و محلهي قديمي� يهوديها گذاشتهبوديم. <br />چند ساعت بود كه از اين خيابان به آن خيابان، از اين كوچه به آن كوچه مير�تيم ولي خانهي كا�كا را پيدا نميكرديم. <br />گ�تم: �كر نميكني مسيرو اشتبه اومديم؟ <br />گ�ت: نه بابا تو خونه نقشهرو نگاه كردم، بايد همين دوروبرها باشه. <br />بهخياباني با ساختمانهاي قديمي رسيديم، باريك بود و سنگ�رش سياه و سابيده داشت. خيلي شلوغ بود، پر از توريستهاي جورواجور با دوربينهاي ويديويي دردست. <br />گ�تم: به قرن نوزدهم وارد شديم ولي از خانهي كا�كا خبري نيست. <br />گ�ت: �كر ميكني كه... <br />جملهاش را تمام نكرده با دستش به مردي اشاره كرد كه چند متر آنطر�تر روي چهارپايهي� كوچكي نشسته بود و قلاب ماهيگيرياش را توي سوراخ در� چدني� �اضلابي كرده و اداي� ماهيگيران را در ميآورد. نزديكتر شديم و قبل از اينكه مرد متوجه شود چندتا عكس ازش گر�ت. كنار مرد ايستاديم. سگ� كوچكش كنار چهارپايه ولو شدهبود و در كنارش كاسهاي ذلاستيكي قرارداشت كه تويش چند تا سكه بود. او به آلماني پرسيد كه واقعأ چيزي هم از �اضلاب گيرش مياد. مرد گ�ت: سكه. و به كاسه اشاره كرد و خنديد. چندتا سكه توي كاسه انداختيم و از او سراغ خانهي� كا�كا را گر�تيم. گ�ت كه مسير را اشتباه ر�تهايم. ديگر از پيدا كردن خانهي� كا�كا منصر� شديم و تويهمان خيابان به �روشگاههاي عتيقه�روشي و گالريهاي نقاشي كه بيشترين مشتريهايشان توريستها بودند سرزديم. <br />ديروقت بود كه ر�تيم كلوپ جاز. شلوغ بود و ما پشت ستوني نشستهبوديم و از همهي گروه �قط ساكسي�ون� گندهي� مرد� سياه پوست را ميديديم كه هرازگاهي از پشت� ستون ظاهر ميشد و برق ميزد. بيشتر از نيمساعت ننشستهبوديم كه گ�ت: پاشو بريم من حوصلهام سرر�ت. <br />پياده ر�تيم طر� پانسيون، تا رسيديم او ر�ت تو حمام�كوچكي كه كنار اتاقمان قرارداشت و من در� شرابي را كه سر�راه خريدهبوديم باز كردم و ريختم توي گيلاسي كه روي ميز بود. د�ترخاطراتم را از توي� ساك درآوردم و شروع كردم بهنوشتن. بعد از دوشگر�تن با لباسخواب� قديمي كه صبح از عتيقه�روشي خريدهبود، وارد اتاق شد. موهاي خيسش صا� روي� شانههاي� نيمهعريانش ريختهبودند و چاك سينهاش از ميان� يقهي� گلدوزيشدهي� لبلسخواب ديده ميشد. <br />چرخي زد و گ�ت: بهم مياد؟ <br />گ�تم: چهجور هم. <br />د�تر را بستم و دوباره توي� ساك گذاشتم. اور�ت روي تختخواب نشست و با حوله شروع به خشك كردن موهايش كرد. <br />گ�تم: شراب بريزم برات؟ <br />گ�ت: حالا نه، مرسي. <br />گيلاس را برداشتم و درحاليكه بهچشمانش خيره شدهبودم، گ�تم: بهسلامتي� لباسخواب� صدساله. <br />گ�ت: چي داشتي مينوشتي؟ <br />گ�تم: داستان مردي را مينوشتم كه سالها پيش در خياطخانهي� نمور و تاريكي در شهر پراگ لباسخواب ميدوخت. آخرين لباسخواب را براي دختر� روياهايش دوختهبود وميدانست روزي كه پيراهن كامل شود آخرين روز� زندگياش خواهدبود. وصيت كردهبود وقتي مرد او را توي همان پيراهن بپيچند و د�نش كنند. ولي معلوم نيست چرا وصيتتامهاش اجرا نميشود. پساز صدسال دختري همراه مردي آواره به پراگ ميآيد و درست همانجاييكه مرد� خياط را بهخاك سپردهبودند، اتاقي كوچك كرايه ميكند. �رداي آنروز دختر لباسخوابي كهنه و قديمي ميخرد كه �روشندهاش ميگ�ت لباسخواب شاهزادهايست كه هرگز آن را تنش نكرد. دختر بهاتاق كوچك برميگردد و آن را تنش ميكند. پيراهن درست قالب تنش است، انگار به س�ارش� او دوختهباشند. مرد خياط از ميان خروارها خاك دوباره زنده ميشود و بهشكل مردي كه كنار �اضلابي نشستهاست و اداي ماهيگيران را در ميآورد ظاهر ميشود و... <br />انگشتهايش را تو سوراخ گوشهايش كرد و با صداي بلند دادزد: ديگه بسه، تعري� نكن. <br />سكوت كردم و باقي ماندهي شراب را توي گيلاسم ريختم و شروع كردم به نوشيدن. هنوز انگشتهاش تو گوشش بود و سق� اتاق را نگاه ميكرد. پس از چند لحظه بلند شد. ر�ت حمام. وقتي برمي گشت پيراهنش را عوض كردهبود. ملا�ه را محكم دور خودش پيچيد، پشتش را به من كرد و خوابيد. <br />چراغ را خاموش كردم و كنارش دراز كشيدم، تا صبح از چها گوشهي اتاق زمزمهي نميتوني نميتوني گوشهايم را پر كرده بود. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-9548662?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-90059162002-01-24T08:43:00.000-08:002002-01-24T08:43:41.836-08:00مترسك <br /> <br /> <br /> <br />زن گ�ت�: چه جوري؟ <br /> <br />مرد گ�ت: كاري نداره، دوتا تخته را مثل يه صليب بهم ميچسبونيم، بعدش هم لباسهاي كهنه ي منو تنش مي كنيم،به دستهاش هم دوتا زنگوله آويزون مي كنيم. همين. <br /> <br />زن گ�ت: صورتش چي؟ نميخواد چشم و دماغ و گوش داشته باشه؟ <br /> <br />مرد با خنده گ�ت: نه بابا پرنده ها كه نمي �همند چي به چيه. �قط شكل ظاهري يه آدمو داشته باشه و وقتي هم كه باد مياد تكون بخوره و صدا بده كا�يه. تازه كلاه كهنمم مي ذاريم سرش درست شكل يه آدمو به خودش مي گيره. <br /> <br />زن گ�ت: ولي من دوست دارم يه صورت درست و حسابي واسش درست كنم. <br /> <br />مرد گ�ت: نمي خواد، زياد مهم نيست. <br /> <br />زن گ�ت: ولي من مي خوام. <br /> <br />روز بعد كه زن از خواب بلند شد، پس از خوردن صبحانه ر�ت سراغ صندوقچه ي پارچه هاش. پارچه ي س�يدي را اندازه ي صورت خودش بريد. تويش را با پارچه هاي ريزودرشت و دستمال كهنه پركرد و دوطر� پارچه را به هم دوخت. روزهاي بعد را با نقاشي كردن چشم و دهان و دوختن دماغ و گوش گذراند. با د�ت و حوصله كار مي كرد. مي خواست تا جايي كه بتواند قيا�ه ي مرد را روي پارچه نقاشي كند. درست دو ه�ته طول كشيد. آخرين روز ن�ك موهاي سرش را بريد و سبيل درست كرد و با چسب بالاي لب صورتك كه شبيه مرد شده بود، چسباند. <br /> <br />بعد از ظهر يكي از آخرين روزهاي بهاري بود. باد ملايمي ميوزيد. باران كه از صبح نم نمك مي باريد قطع شده بود. مرد مترسك را روي دوشش گذاشت، به زن كه جلو در كلبه نشسته بود و او را نگاه مي كرد گ�ت: عزيزم تا من جاي مناسبي واسه اين پيدا كنم، كلاه كهنمو لط�ا بيار بذاريم سرش. <br /> <br />مرد براي لحظه اي مترسك را از دوشش به زمين گذاشت و خوب نگاهش كرد. زن خنديد و گ�ت: عزيزم درست عين خودت شده. مرد چيزي نگ�ت، دوباره مترسك را كولش كرد و به طر� مزرعه راه ا�تاد. <br /> <br />چند لحظه وسط مزرعه ايستاد، دور و برش را نگاه كرد. بلاخره جايي را كه �كر مي كرد مناسب باشد، پيدا كرد و مترسك را درون خاك نرم و باران خورده �رو برد. تا زن بيايد چند تكه سنگ از اين طر� آن طر� پيدا كرد و دورتادور پاي مترسك گذاشت و با پا‌‌ آن‌ها �شار داد. <br /> <br />زن كه كلاه را روي سرش گداشته بود به‌محلي كه مرد و مترسك ايستاده بودند، نزديك شد. مرد دستش را دراز كرد تا كلاه را از سر زن بردارد. زن چند قدم عقب ر�ت و در حاليكه مي خنديد گ�ت: نه، كلاهشو مي خوام خودم سرش بذارم. <br /> <br />زن نزديك تر آمد، روي انگشت هاي پايش بلند شد، كلاه را از سرش برداشت و آن را روي سر مترسك گذاشت. به او و مرد نگاه كرد و با صداي بلند خنديد. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-9005916?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-86790282002-01-14T06:50:00.000-08:002002-01-14T06:50:21.263-08:00اين متن امتحاني است<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-8679028?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-86529592002-01-13T09:12:00.000-08:002002-01-18T06:24:28.000-08:00.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-8652959?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3275711.post-85659062002-01-10T06:27:00.000-08:002002-01-13T10:59:18.000-08:00.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275711-8565906?l=fert.blogspot.com' alt='' /></div>Mahmudhttp://www.blogger.com/profile/14140373637096366423noreply@blogger.com